Ινιάτσιο Σιλόνε
![]() |
Το λήμμα παραθέτει τις πηγές του αόριστα, χωρίς παραπομπές. |
Ινιάτσιο Σιλόνε | |
---|---|
![]() | |
Γενικές πληροφορίες | |
Όνομα στη μητρική γλώσσα | Ignazio Silone (Ιταλικά) |
Γέννηση | 1 Μαΐου 1900[1][2][3] Πεσίνα[4] |
Θάνατος | 22 Αυγούστου 1978[1][2][3] Γενεύη[5] |
Ψευδώνυμο | Ignazio Silone |
Χώρα πολιτογράφησης | Ιταλία (1946–1978) Βασίλειο της Ιταλίας (1900–1946) |
Εκπαίδευση και γλώσσες | |
Μητρική γλώσσα | Ιταλικά |
Ομιλούμενες γλώσσες | Ιταλικά[6][7][8] Γερμανικά Γαλλικά |
Πληροφορίες ασχολίας | |
Ιδιότητα | πολιτικός[9] δημοσιογράφος μυθιστοριογράφος θεατρικός συγγραφέας συγγραφέας[9] |
Εργοδότης | Γραφείο Στρατηγικών Υπηρεσιών |
Πολιτική τοποθέτηση | |
Πολιτικό κόμμα/Κίνημα | Ιταλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα |
Οικογένεια | |
Σύντροφος | Gabriella Seidenfeld |
Αξιώματα και βραβεύσεις | |
Αξίωμα | μέλος της Συντακτικής Συνέλευσης της Ιταλίας |
Βραβεύσεις | Παγκόσμιο Βραβείο Τσίνο ντελ Ντούκα (1971)[10] βραβείο Ιερουσαλήμ (1969) Βραβείο Γκότφριντ-Κέλερ (1973) |
Ιστότοπος | |
www | |
![]() | |
Ο Ινιάτσιο Σιλόνε (Ignazio Silone), (ψευδώνυμο του Σεκόντο Τρανκουίλι) (1η Μαΐου 1900– 22 Αυγούστου 1978), ήταν Ιταλός συγγραφέας και πολιτικός. Το πιο γνωστό έργο του, το μυθιστόρημα Φονταμάρα, που έχει μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες, αποτελεί καταγγελία της φτώχειας, της καταπίεσης και της κοινωνικής αδικίας.
Ο Σιλόνε ήταν ένα από τα ιδρυτικά μέλη του Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος (PCI) αλλά αντιτάχθηκε στην μορφή που πήρε το καθεστώς στη ΕΣΣΔ μετά την άνοδο στην εξουσία του Στάλιν και διεγράφη από το κόμμα το καλοκαίρι του 1931. Από τις αρχές της δεκαετίας του τριάντα και μέχρι τον Οκτώβριο του 1944 έζησε εξόριστος στην Ελβετία.
Το 2000 ξέσπασε στην Ιταλία μια έντονη συζήτηση μεταξύ των ιστορικών με αφορμή τους ισχυρισμούς των ιστορικών Mauro Canali και Dario Biocca, που βασίστηκαν σε έγγραφα από τα αρχεία του φασιστικού καθεστώτος, ότι ο Σιλόνε ενώ ήταν μέλος του Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος ήταν συγχρόνως και συνεργάτης της φασιστικής αστυνομίας. Οι ισχυρισμοί των δύο ιστορικών αμφισβητήθηκαν από τον συνάδελφό τους Giuseppe Tamburrano ο οποίος, αν και δεν αρνήθηκε ότι ο Σιλόνε είχε επαφές με τη φασιστική αστυνομία προκειμένου να βοηθήσει τον αδερφό του που ήταν στη φυλακή, υποστήριξε ότι ο συγγραφέας δεν έδωσε ποτέ στο καθεστώς χρήσιμες πληροφορίες σχετικά με το κόμμα και τους συντρόφους του.
Έργα του στα Ελληνικά[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
- Fontamara (Φονταμάρα, 1930) ― μετάφρ. Δ. Μπούας ("Εκδόσεις των Φίλων")
- Pane e vino (Άρτος και οίνος, 1937) ― μετάφρ. Α. Σταθόπουλος ("Ηριδανός")
- Il segreto di Luca (Το μυστικό του Λουκά, 1956) ― μετάφρ. Αν. Λαμπρόπουλος (";")
Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
- ↑ 1,0 1,1 1,2 Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας: (Γερμανικά) Gemeinsame Normdatei. Ανακτήθηκε στις 27 Απριλίου 2014.
- ↑ 2,0 2,1 2,2 Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας. data
.bnf .fr /ark: /12148 /cb119247632. Ανακτήθηκε στις 10 Οκτωβρίου 2015. - ↑ 3,0 3,1 3,2 (Αγγλικά) SNAC. w6p57df6. Ανακτήθηκε στις 9 Οκτωβρίου 2017.
- ↑ Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας: (Γερμανικά) Gemeinsame Normdatei. Ανακτήθηκε στις 11 Δεκεμβρίου 2014.
- ↑ Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας: (Γερμανικά) Gemeinsame Normdatei. Ανακτήθηκε στις 31 Δεκεμβρίου 2014.
- ↑ Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας. data
.bnf .fr /ark: /12148 /cb119247632. Ανακτήθηκε στις 10 Οκτωβρίου 2015. - ↑ Τσεχική Εθνική Βάση Δεδομένων Καθιερωμένων Όρων. jn19990007959. Ανακτήθηκε στις 1 Μαρτίου 2022.
- ↑ CONOR.SI. 6712163.
- ↑ 9,0 9,1 BeWeB. 410. Ανακτήθηκε στις 12 Φεβρουαρίου 2021.
- ↑ www
.fondation-del-duca .fr /prix-mondial. Ανακτήθηκε στις 9 Ιουλίου 2020.