Συριακός εμφύλιος πόλεμος

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Συριακός Εμφύλιος Πόλεμος
Μέρος της Αραβικής Άνοιξης και προέκταση
της Ιρακινής εξέγερσης
Syrian Civil War map.svg

Τρέχουσα στρατιωτική κατάσταση:
     Κυβέρνηση
     Αντάρτες
     Μέτωπο αλ-Νούσρα
     Κούρδοι (Ρογιάβα)
     Ισλαμικό Κράτος
     Αμφισβητούμενες περιοχές (Περισσότερες πληροφορίες)

Ημερομηνία 15 Μαρτίου 2011
Τόπος Συρία
Έκβαση Σε εξέλιξη
Εμπλεκόμενες πλευρές



Ο Συριακός εμφύλιος πόλεμος (αραβικά: الحرب الأهلية السورية) είναι μια εμφύλια διαμάχη στη Συρία, σε εξέλιξη από τον Μάρτιο του 2011. Ο πόλεμος έχει τις απαρχές του στην εξέγερση που ξέσπασε στη Συρία στα πλαίσια της Αραβικής Άνοιξης. Η συριακή κυβέρνηση ανέπτυξε τον στρατό για να καταστείλει την εξέγερση, και αρκετές πόλεις πολιορκήθηκαν.[1][2] Σύμφωνα με μάρτυρες, στρατιώτες που αρνήθηκαν να ανοίξουν πυρ εναντίον αμάχων εκτελέστηκαν με συνοπτικές διαδικασίες από το στρατό της Συρίας.[3] Η κυβέρνηση της Συρίας αρνήθηκε τη φημολογία για αποστασίες, και κατηγόρησε "ένοπλες συμμορίες" για την πρόκληση ταραχών.[4]

Μάρτιος 2011[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η σκληρή κυβερνητική καταστολή του Ασάντ μετατρέπει τις τοπικές διαδηλώσεις και διαμαρτυρίες σε μαζική λαϊκή εξέγερση. Στα τέλη του 2011, πολίτες και λιποτάκτες του στρατού σχημάτισαν μάχιμες μονάδες, οι οποίες ξεκίνησαν ένοπλες επιθέσεις κατά του συριακού στρατού. Οι αντάρτες ενοποιήθηκαν κάτω από τη σημαία του Ελεύθερου Συριακού Στρατού και αργότερα ενώθηκαν και δημιούργησαν το Συριακό Εθνικό Συμβούλιο (SNC) και πολέμησαν με ένα ολοένα και πιο οργανωμένο τρόπο. Οι δυνάμεις της αντιπολίτευσης που αντιτάσσονταν στο καθεστώς του Μπασάρ αλ Ασαντ και σχημάτισαν το Συμβούλιο, είχαν ως στόχο την ανατροπή του Άσαντ. Το συμβούλιο ιδρύθηκε στην Κωνσταντινούπολη στις 2 Οκτωβρίου 2011.[5] Η σύγκρουση έχει θρησκευτικές προεκτάσεις, καθώς η αντιπολίτευση κυριαρχείται από σουνίτες μουσουλμάνους, ενώ τα κορυφαία στελέχη της κυβέρνησης είναι αλαουίτες μουσουλμάνοι.[6] Επίσης, στον πόλεμο εμπλέκονται άμεσα ή έμμεσα τα περισσότερα κράτη της Μέσης Ανατολής, καθώς και η Ρωσία, οι ΗΠΑ και αρκετά ευρωπαϊκά κράτη, δίνοντας στη σύγκρουση χαρακτήρα πολέμου δι' αντιπροσώπων.[7][8][9] H Συρία έγινε ο τόπος αυτού που αποκαλούμε πόλεμος δια αντιπροσώπων.

Οι ΗΠΑ εναντίον της Ρωσίας, τα σουνιτικά θεοκρατικά κράτη της Σαουδικής Αραβίας και του Κατάρ εναντίον του σιϊτικού θεοκρατικου κρατους του Ιράν και της Χεζμπολάχ, όπως επίσης η Τουρκία εναντίον των Αράβων εθνικιστών λόγω της προσπάθειας αποκατάστασης της οθωμανικής κυριαρχίας στην Συρία όπως ήταν πριν των Α Παγκοσμίο πόλεμο.[10]

Ιανουάριος 2012[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

H σύγκρουση γρήγορα κλιμακώνεται σε ολοκληρωτικό εμφύλιο πόλεμο Τον Ιανουάριο κάνει την εμφάνιση της μια νέα αντάρτική φράξια, η οποία συνδέεται με την Αλ Κάϊντα, το μέτωπο Άλ Νούσρα. Ο Άλ Ζαουάχρι καλεί τους μουσουλμάνους σουνίτεςνα υποστηρίξουν την Συριακή επανάσταση. Τον Φεβρουάριο ο ΟΗΕ καλεί τον Ασάντ να παραιτηθεί, αλλά η Ρωσία και η Κίνα ασκούν βέτο. Η ομάδα φίλων της Συρίας που αποτελεί περισσότερες από 60 χώρες μεταξύ των οποίων η Βρετανία, Γαλλία, Σαουδική Αραβία, Τουρκία, ΗΠΑ ανακηρύσουν το Συριακό συμβούλιο (SNC) νόμιμο εκπρόσωπο της Συρίας. [11]Η Σαουδική Αραβία και οι χώρες του Κόλπου ανακοινώνουν την στήριξη και την οικονομική ενίσχυση με την δημιουργία ενός ταμείου για την χρηματοδότηση του Ελεύθερου Συριακού Στρατού (FSA).[12] Τον Ιούλιο οι επαναστατικές δυνάμεις ανατινάσουν στην Δαμασκό το κτήριο που στεγάζονται οι υπηρεσίες ασφαλείας σκοτώνοντας αρκετούς ανώτερους αξιωματούχους, τον υφυπουργό και υπουργό Άμυνας. Οι ΉΠΑ και Βρετανία ανακοινώνουν νέες κυρώσεις για το καθεστώς, αλλά η Ρωσία και Κίνα συνεχίζουν να ασκούν βέτο. Οι Δυνάμεις του Ασάντ αντεπιτίθενται.[13] Τον οκτώβριο, η Υπουργός εξωτερικών της ΗΠΑ, Χίλαρι Κλίντον παύει να αναγνωρίζει το Συριακό Συμβούλιο (SNC) καθώς στερείται λαϊκού ερείσματος και δεν μπορεί πλέον να θεωρείται ηγεσία της Αντιπολίτευσης στην Συρία. Χαρακτηρίζει επίσης το μέτωπο Άλ Νούσρα τρομοκρατική οργάνωση.Στα μέσα Ιανουαρίου του 2012, ο Άσαντ χορήγησε γενική αμνηστία για όλα τα εγκλήματα που τελέστηκαν από τις 15 Μαρτίου του 2011 μέχρι τις 15 Ιανουαρίου 2012. Σύμφωνα με την ανακοίνωση, η αμνηστία κάλυπτε όσους διαδήλωσαν ειρηνικά, αυτούς που έφεραν χωρίς άδεια όπλα αλλά και όσους τα παραδώσουν στις Αρχές ως τα τέλη του μήνα, ενώ αμνηστεύονταν και οι λιποτάκτες αν επέστρεφαν ως τις 31 Ιανουαρίου.[14]

Στις αρχές του 2012, οι χριστιανοί του Χαλεπίου ήταν με το μέρος του καθεστώτος του Ασάντ ή ουδέτεροι με την πεποίθηση ότι θα διαφύγουν όμως της προσοχής και των δυο πλευρών. Στην Συρία υπήρχαν 200 χιλ. Χριστιανοί Συριακής και Αραβικής καταγωγής.[15]

2013[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι Τζιχαντιστές κυριαρχούν περισσότερο στην Αντιπολίτευση και το καθεστώς Ασάντ ανακτά την στρατιωτική πρωτοβουλία. Τον Απρίλιο ο Συριακός Στρατός μαζί με την Οργάνωση Χεσμπολάχ εξαπολύουν επίθεση στην πόλη Κουσέϊρ. Ο Αμπού Μπάκρ αλ Μπαγκντάντι, ηγέτης της Αλ Κάϊντα, στο Ιράκ, αναλαμβάνει την πατρότητα του μετώπου Άλ Νούσρα και ανακοινώνει την συνένωση των δυο οργανώσεων με την ονομασία Ισλαμικό Χαλιφάτο στο Ιράκ και το Λεβάντε (ISIS). Τον Μάιο δημοσιεύεται μια φωτογραφία που δείχνει τις σχέσεις της Αμερικής με τους Τζιχαντιστές. Συγκεκριμένα ο Γερουσιαστης Μακέϊν εμφανίζεται σε φωτογραφία με αντάρτες του Ελεύθερου Συριακού στρατού (FSA) ανάμεσά τους και ο ηγέτης των τζιχαντιστών.[16] Στις 30 Αυγούστου το Βρετανικό κοινοβούλιο ψηφίζει κατά της στρατιωτικής επέμβασης στην Συρία.[17] Σημαντικό ρόλο στην περιοχή απέκτησαν και οι Κούρδοι της Συρίας. Έχουν πετύχει σε μεγάλο βαθμό της αυτονομία τους από τον Νοέμβριο του 2013 ως μέρος της συνεχιζόμενης Κουρδικής εξέργεσης. Το Δυτικό Κουρδιστάν δεν αναγνωρίζεται επίσημα ως αυτόνομο κράτος από την Συριακή κυβέρνηση, παρόλου που οι Κούρδοι μαχητές παίρνουν μέρος στις μάχες κατά του ISIS.[18]

2014[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τον Ιανουάριο το ισλαμικό κράτος καταλαμβάνει την Φαλούτζα και άλλες μικρότερες πόλεις του δυτικού και κεντρικού Ιράκ αποκομίζοντας χρήματα και σύγχρονο οπλισμό και εξοπλισμό. Η επόμενη πόλη που κατέλαβε το ισλαμικό κράτος ήταν η Μοσούλη τον Ιούνιο. Συγκεκριμένα 2500 μαχητές του Ισλαμικού κράτους κατέλαβαν την πόλη που υπερασπίζονταν 60000 υπερασπιστές. Εκεί κυρίευσε και έβαλε χέρι στην κεντρική τράπεζα του Ιράκ αρπάζοντας δηνάρια αξίας 450 εκ δολαρίων και έθεσε υπό τον έλεγχο του τις πετρελαιοπηγές της περιοχής[19] Οι επιτυχίες αυτές έφεραν στις τάξεις των τζιχαντιστών νέους μαχητές. Η CIA υπολόγιζε μέχρι εκείνη την στιγμή ότι το Ισλαμικό κράτος διέθετε 31000 έμπειρους μαχητές, από τους οποίους 12000 προέρχονται από 74 χώρες. Συγκεκριμένα από την περιοχή των Βαλκανίων, Βόσνιοι αλλά και Αλβανοί τζιχαντιστές έχουν κατατάχθεί στις τάξεις του Στρατού της Κατάκτησης (Army of Conquest ή Jaish al-Fatah (JaF). [20][21]

Ο Στρατός της Κατάκτησης, είναι μια οργάνωση υπό την ηγεσία του Μετώπου αλ Νούσρα και τη συμμετοχή άλλων μικρότερων ισχυρών Σουνίτικων ισλαμιστικών οργανώσεων όπως η:

  • Ajnad al-Sham
  • Ahrar ash-Sham
  • Harakat Nour al-Din al-Zenki[4]
  • Liwa al-Haqq
  • Jaysh al-Sunna

Σε αυτήν την περίοδο όμως, φαίνεται ότι ο εμφύλιος έχει ξεσπάσει και στις δυνάμεις που είχαν ενωθεί κατά του Ασάντ. Η προέλαση του Ισλαμικού κράτους στο Ιράκ πυροδοτεί ριζική αλλαγή στις προτεραιότητες της διεθνούς κοινότητας. Mερικές ομάδες σαλαφιστών ανταρτών και o Ελεύθερος Συριακός στρατός (FSA) επιτίθονται στον ISIS. H Άλ Κάϊντα αποστασιοποιείται από τον ISIS. Η Τουρκία χαρακτηρίσει το μέτωπο Άλ Νούσρα τρομοκρατική οργάνωση μετά την κατάκτηση της πόλης Κεσάμπ. Τον Μάϊο, μετά από μάχη τριών ετών ο Συριακός στρατός του Ασάντ καταλαμβάνει την Χομς. Τον Ιούνιο, το ISIS καταλαμβάνει την Μοσούλη και το Τικρίτ, αλλάζει το όνομα του σε Ισλαμικό Κράτος και κηρύσει την ίδρυση του Παγκόσμιου Χαλιφάτου. Μετά από αυτή την συμβολική κίνηση διάφορες τζιχαντιστικές ομάδες και οργανώσεις όπως η Ανσάρ Αλ Σαρία (Λιβύη), οι Ταλιμπάν, και η Μπόκο Χαράμ (Νιγηρία) ορκίστηκαν πίστη στο νέο χαλίφη [22]Αρχικά η Άλ Κάιντα τηρούσε εχθρική στάση προς το ισλαμικό κράτος, αργότερα τάχθηκε υπέρ του ισλαμικού κράτους. [23]

Στην Συρία, ο Ασάντ κερδίζει το 90% των ψήφων στις περιοχές που αυτός κατέχει και η ζωή φαίνεται να επιστρέφει σταδιακά σε πολλές περιοχές της Χώρας. Οι ΗΠΑ βομβαρδίζουν το Ισλαμικό Κράτος, ενώ το Ισλαμικό Κράτος καταστρέφει σημαντικές αρχαιότητες που χρονολογούνται από την εποχή του Χριστού. Αποκεφαλίζεται ο Πήτερ Κάσιγκ, ο οποίος μετείχε σε ανθρωπιστική αποστολή από το Ισλαμικό κράτος.[24].

2015[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στις αρχές του 2015, το Χαλέπι ήταν η σημαντικότερη περιοχή αντιπαράθεσης των αντιμαχόμενων δυνάμεων της Αντιπολίτευσης που τώρα είχαν διαχωριστεί αλλά και κατά του Ασάντ. Το Χάλέπι είναι σημαντική πόλη και για τις δυο πλευρές, τόσο στρατιωτικά αλλά και σε πολιτικό επίπεδο.[25] Οι αντάρτες παρέδωσαν την Χομς και υποχώρησαν κρατώντας τον οπλισμό τους υπό την επίβλεψη των Ηνωμένων Εθνών.Οι Κούρδοι αντάρτες απωθούν τους τζιχαντιστές από το Κομπάνι, ενώ το Μάιο μέχρι τον Αύγουστο, το Ισλαμικό Κράτος καταλαμβάνει την Παλμύρα και καταστρέφει αρχαιότητες. Η ολική καταστροφή του ναού του Βαάλ Σαμίν, που θεωρείται ο δεύτερος σημαντικότερος στην αρχαία Ελληνορωμαϊκή Παλμύρα, προκάλεσε αποτροπιασμό σε όλο τον κόσμο.[26]. Τον Σεπτέμβριο, η Ρωσία ξεκινά αεροπορικές επιδρομές εναντίον των ανταρτών στη Συρία. Tον Νοέμβριο του 2015, στην σύνοδο κορυφής των G20 στην Αττάλεια, ο Πρόεδρος Πούτιν παρουσίασε στοιχεία για το λαθρεμπόριο πετρελαίου μεταξύ Τουρκίας και Ισλαμικού Κράτους φέρνοντας τον Ερντογάν σε πολύ δύσκολη θέση.[27] Το 2015, το Ισλαμικό κράτος είχε φτάσει να ελέγχει 13 πετρελαιοπηγές στο Ιράκ και 7 στην Συρία.

2016[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι ΗΠΑ δείχνουν να έχουν παραδώσει εργολαβικά τη Συρία στη Ρωσία. Η Ρωσία προσπαθεί να κερδίσει χρόνο μέχρι να έλθει ο επόμενος πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ των ΗΠΑ για να δουν ποιες διαπραγματευτικές προοπτικές υπάρχουν.[28] Προσπαθούν να ενισχύσουν τον Άσαντ μέσα στη Συρία και το χειρότερο να οδηγήσουν τα πράγματα όχι σε de jure αλλά σε de facto διάσπαση της Συρίας. Συγκεκριμένα στη Συρία αυτή τη στιγμή υπάρχει ένα Αλαουιστάν ή Ασαντστάν, ένα Κουρδιστάν το οποίο ανακοινώθηκε τον Μάρτιο. Συγκεκριμένες περιοχές κατέχει επίσης ο ISIS.[29]. Τον Σεπτέμβριο, οι υπουργοί Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής Τζον Κέρι και της Ρωσίας Σεργκέι Λαβρόφ ανακοίνωσαν ένα σχέδιο για την κήρυξη εκεχειρίας στη Συρία, έπειτα από μια ημέρα μαραθώνιων διαπραγματεύσεων στη Γενεύη. Η εκεχειρία έληξε μια εβδομάδα μετά με την Αμερική να είναι εξοργισμένη με τις ειδήσεις περί του βομβαρδισμού μιας πομπής φορτηγών με ανθρωπιστική βοήθεια κοντά στο Χαλέπι της Συρίας. Υπό τον έλεγχο των ανταρτών στο Χαλέπι παραμένουν μόνο δύο σημαντικές συνοικίες, η Σουκάρι και η αλ-Μασάντ μαζί με μια χούφτα μικρών συνοικιών. Οι αντάρτες αποσύρθηκαν από άλλες έξι σημαντικές συνοικίες του Χαλεπίου έναντι της προέλασης του στρατού του Ασάντ. Η ανακατάληψη του Χαλεπίου, που είναι διαιρεμένο σε καθεστωτικούς και αντικαθεστωτικούς από το 2012, είναι η μεγαλύτερη νίκη του Ασάντ απέναντι στους αντάρτες αφότου ξεκίνησε ο πόλεμος στη Συρία.[30] Το Ισλαμικό Κράτος έχει εξαπολύσει επίθεση στην Παλμύρα σε αντίποινα για την επιτυχημένη προέλαση του Συριακού στρατού στο Χαλέπι.[31] Στις 22 Δεκεμβρίου το Ισλαμικό Κράτος εκτελεί με βάναυσο τρόπο δυο Τούρκους στρατιώτες βάζοντας τους φωτιά, στο βίντεο που δόθηκε στην δημοσιότητα πρωταγωνιστεί ο αρχηγός της οργάνωσης Αμπού Μπακρ αλ-Μπαγκντάντι ο οποίος καλεί σε εκδίκηση κατά της Τουρκίας. [32] Ο συριακός στρατός ανακοίνωσε την κατάπαυση του πυρός που θα τεθεί σε ισχύ, στις 00.00 της 30ής Δεκεμβρίου με εγγυήτριες δυνάμεις την Ρωσία και την Τουρκία. [33] Από τη συμφωνία αποκλείεται το Ισλαμικό Κράτος, το πρώην Μέτωπο αλ-Νούσρα και οι ένοπλες οργανώσεις που συνδέονται με αυτά.

Απώλειες - Προσφυγική κρίση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Σύμφωνα με διάφορες πηγές, ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών εξέδωσε την εκτίμηση οτι οι άνθρωποι που σκοτώθηκαν στον πόλεμο μέχρι και τις 12 Δεκεμβρίου 2016, ανέρχονται σε 310.000[34]. Ομάδες και οργανώσεις ακτιβιστών εκτιμούν τον αριθμό των νεκρών μεταξύ 149.016[35] και 350.760[36][37].

Οι αντικυβερνητικοί αντάρτες έχουν επίσης κατηγορηθεί για παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, μεταξύ των οποίων βασανιστήρια, απαγωγές, παράνομη κράτηση και εκτελέσεις αμάχων, στρατιωτών και Σαμπίχα (Εθνοφυλακή). Το Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων εξέφρασε επίσης την ανησυχία του για την απαγωγή Ιρανών υπηκόων.[38] Η Εξεταστική Επιτροπή του ΟΗΕ έχει τεκμηριώσει επίσης καταχρήσεις αυτού του είδους στην έκθεσή της το Φεβρουάριο του 2012, η οποία περιλαμβάνει επίσης τεκμηρίωση που δείχνει τις δυνάμεις ανταρτών ως υπεύθυνες για κάποιες μετακινήσεις αμάχων.[39]

Για να γλιτώσουν από τη βία, 9 εκατομμύρια πολίτες της Συρίας έχουν εγκαταλείψει τη χώρα καταφεύγοντας στις γειτονικές χώρες της Ιορδανίας ,[40]Ιράκ,[41] του Λιβάνου, στην Τουρκία[42], στην Ελλάδα και από εκεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αποτελώντας ένα σημαντικό ρεύμα της Ευρωπαϊκής μεταναστευτικής κρίσης.

Σύμφωνα με τον ΟΗΕ έχει γίνει εκτεταμένη παραβίαση και κατάπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων με χρήση βίας και από τις δυο αντιμαχόμενες πλευρές, αλλά η Ρωσία και η Κίνα ασκούν βέτο σε ψήφισμα που απειλεί με κυρώσεις.[43]

Πηγές - Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. «Syrian army tanks 'moving towards Hama'». BBC News. 5 Μαΐου 2011. http://www.bbc.co.uk/news/world-middle-east-13343540. Ανακτήθηκε στις 20 Ιανουαρίου 2012. 
  2. «'Dozens killed' in Syrian border town». Al Jazeera. 17 Μαΐου 2011. http://www.aljazeera.com/news/middleeast/2011/05/201151722757252901.html. Ανακτήθηκε στις 12 Ιουνίου 2011. 
  3. «'Defected Syria security agent' speaks out». Al Jazeera. 8 Ιουνίου 2011. http://www.aljazeera.com/news/middleeast/2011/06/201168175624573155.html. Ανακτήθηκε στις 21 Ιουνίου 2011. 
  4. «Syrian army starts crackdown in northern town». Al Jazeera. http://www.aljazeera.com/news/middleeast/2011/06/201161064328691559.html. Ανακτήθηκε στις 12 Ιουνίου 2011. 
  5. Συρία: Εθνικό Συμβούλιο από την αντιπολίτευση, με στόχο την ανατροπή Ασαντ, Ελευθεροτυπία, 3 Οκτωβρίου 2011
  6. Sengupta, Kim (20 Φεβρουαρίου 2012). «Syria's sectarian war goes international as foreign fighters and arms pour into country». The Independent (Antakya). http://www.independent.co.uk/news/world/middle-east/syrias-sectarian-war-goes-international-as-foreign-fighters-and-arms-pour-into-country-7216665.html. Ανακτήθηκε στις 22 Φεβρουαρίου 2012. 
  7. «U.S. Weaponry Is Turning Syria Into Proxy War With Russia». The New York Times. 12 October 2015. http://www.nytimes.com/2015/10/13/world/middleeast/syria-russia-airstrikes.html?_r=0. Ανακτήθηκε στις 14 October 2015. 
  8. «Saudi Arabia and Iran must end their proxy war in Syria». The Guardian. 15 December 2013. http://www.theguardian.com/commentisfree/2013/dec/15/saudia-arabia-iran-proxy-war-syria. Ανακτήθηκε στις 30 November 2015. 
  9. «By arming Syria rebels, US drawn into proxy war». Yahoo News. 15 June 2013. http://news.yahoo.com/arming-syria-rebels-us-drawn-proxy-war-190907079.html. 
  10. Η Συρία φλέγεται, Τσάρλς Γκλας, εκδόσεις διάμετρος, σελ.41-42
  11. Η Συρία φλέγεται, σελ. 4-5, εκδόσεις Διάμετρος
  12. Η Συρία φλέγεται, σελ. 4-5, εκδόσεις Διάμετρος
  13. Η Συρία φλέγεται, σελ. 5-6, εκδόσεις Διάμετρος
  14. Γενική αμνηστία για όλα τα εγκλήματα από τον περασμένο Μάρτιο έδωσε ο Άσαντ, in.gr, 15 Ιανουαρίου 2012
  15. Η Συρία φλέγεται, σελ. 103, εκδόσεις Διάμετρος
  16. Ισλαμική τρομοκρατία, Σταύρος Λυγερός, σελ.152
  17. Η Συρία φλέγεται, σελ. 8, εκδόσεις Διάμετρος
  18. "Fight For Kobane May Have Created A New Alliance In Syria: Kurds And The Assad Regime".
  19. Ισλαμική τρομοκρατία, Σταύρος Λυγερός, εκδόσεις Παττάκη, σελ.147-148
  20. Εκατοντάδες Βόσνιοι μάχονται με τους τζιχαντιστές
  21. Πάνω από 148 Αλβανοί πήγαν στη Συρία για να γίνουν τζιχαντιστές!
  22. Ισλαμική τρομοκρατία, Σταύρος Λυγερός, εκδόσεις Παττάκη, σελ.148-149
  23. Ισλαμική τρομοκρατία, Σταύρος Λυγερός, εκδόσεις Παττάκη, σελ.148-149
  24. Η Συρία φλέγεται, σελ. 8-11, εκδόσεις Διάμετρος
  25. Η Συρία φλέγεται, σελ.102
  26. Επιβεβαιώθηκε η ολική καταστροφή του ναού της Παλμύρας
  27. Ισλαμική Τρομοκρατία, εκδόσεις πατάκη, Σταύρος Λυγερός, σελ. 164
  28. Ρωσία: Μιλάμε ήδη με το επιτελείο του Τραμπ για τη Συρία
  29. Μιχάλης Ιγνατίου Συρία ώρα μηδέν
  30. Συρία: Το Χαλέπι «έπεσε»
  31. Το Ισλαμικό Κράτος επιτέθηκε στην Παλμύρα
  32. Τζιχαντιστές καίνε Τούρκους στρατιώτες ζωντανούς
  33. Πούτιν: Κυβέρνηση και αντιπολίτευση της Συρίας συμφώνησαν για κατάπαυση πυρός - Εγγυήτριες δυνάμεις Ρωσία και Τουρκία.
  34. Συρία: 310.000 οι επιβεβαιωμένοι νεκροί του εμφυλίου πολέμου
  35. Syria, The Violations Documenting Center in. «Center for Documentation of Violations in Syria». www.vdc-sy.org. http://www.vdc-sy.org/index.php/en/home. Ανακτήθηκε στις 2016-02-03. 
  36. «More than 55,000 killed in Syria in 2015». Syrian Observatory For Human Rights. http://www.syriahr.com/en/?p=41912. Ανακτήθηκε στις 2016-02-03. 
  37. «About 2 millions and half killed and wounded since the beginning of the Syrian Revolution». Syrian Observatory For Human Rights. http://www.syriahr.com/en/?p=35137. Ανακτήθηκε στις 2016-02-03. 
  38. «Syria: Armed Opposition Groups Committing Abuses». Human Rights Watch. 20 March 2012. http://www.hrw.org/news/2012/03/20/syria-armed-opposition-groups-committing-abuses. Ανακτήθηκε στις 20 March 2012. 
  39. «Open Letter to the Leaders of the Syrian Opposition Regarding Human Rights Abuses by Armed Opposition Members». Human Rights Watch. 20 March 2012. http://www.hrw.org/news/2012/03/20/open-letter-leaders-syrian-opposition. Ανακτήθηκε στις 20 March 2012. 
  40. Syria: Refugees brace for more bloodshed. News24 (2012-03-12). Ανακτήθηκε στις 26 Ιουνίου 2012.
  41. Lara Jakes and Yyahya Barzanji. Syrian Kurds get cold reception from Iraqi Kurds. news.yahoo.com – Associated Press (14 March 2012)
  42. Syrian Refugees May Be Wearing Out Turks' Welcome. NPR (2012-03-11). Ανακτήθηκε στις 26 Ιουνίου 2012.
  43. Η Συρία φλέγεται, Τσάρλς Γκλάς, σελ. 2-3, εκδόσεις Διάμετρος

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Wikinews-logo.svg
Τα Βικινέα έχουν ειδήσεις που σχετίζονται με το θέμα:
Commons logo
Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα